(English below)

– Stilte – 

Ik ben Steven. Man van Ann. Papa van twee jonge dochters. Gedreven door een verlangen naar een harmonieuze wereld, werk ik nu (na 11 jaar bij JNM) in een armoede-organisatie (De Zuidpoort). Verder ben ik ook nog zoon, kleinzoon, broer, vriend, kennis, collega, buurman, … En lepelsnijder!

In het lepels snijden heb ik mijn manier gevonden om stilte te vinden. Stilte is een erg kostbaar goed en soms moeilijk te vinden. Nochtans ervaar ik dikwijls een grote nood. Mijn burn-out zette dat nog eens extra in de verf.
Het werken met mijn handen, maakte mijn hoofd leeg.

Intussen is lepels snijden mijn manier van mediteren geworden. Volledig ambachtelijk, compleet met de hand gemaakt (met een handzaag, bijl en 2 messen, startende van een stronk of tak).De lepels zijn uit lokaal hout gesneden, afkomstig van snoeiwerk of stormschade.Ze zijn afgewerkt met 100% pure, biologische walnootolie.

– Begin – 

Ooit begon het met een droog plankje kastanjehout waar ik met een zakmes en bijtel een lepel uit maakte. Geen idee waarom. Ik was er dagen mee zoet. Ik liet me volledig leiden door het hout en mijn handen.  
Na veel snijden, kappen en schuren, was er een duidelijk, tastbaar resultaat van mijn inspanningen. En dat deed deugd!

de allereerste!

– Oefenen –

Door veel te oefenen, op te zoeken, te lezen, cursussen en contacten met andere lepelsnijders leerde ik veel bij. Over houtsoorten, de geschiedenis en verschillende culturen van lepels, de kwaliteit van materiaal, snijtechnieken, soorten afwerking, enz.

 

 

Na veel experimenteren met verschillende werktuigen, kwam ik tot een combinatie waarmee opnieuw een wereld openende. Mijn lepels werden veel scherper van vorm en functioneler. Bovendien hoefde ik niet meer te schuren, een klusje waar ik niet veel plezier aan beleefde. 

Ik daagde mezelf uit geen twee keer dezelfde lepel te maken. Telkens een stapje verder te zetten en intussen meer informatie te vergaren.
 

– Workshops – 

Velen vroegen me of de lepels te koop waren. Maar daarvoor was ik te veel gehecht aan elk werkstuk. Ik kon hen wel leren hoe ze hun eigen een lepel snijden. 
Na ongeveer 250 lepels voelde ik me er klaar voor en sindsdien gebruik ik mijn opgedane kennis en ervaring om geïnteresseerden snel op weg zetten. We starten de dag met het bekijken van houtsoorten, hout lezen, klieven, enz, tot iedereen de dag afsluit met een eigen lepel. Na de workshop worden cursisten opgenomen in een groep die informatie deelt en mekaar motiveert.

– Lepels – 

Na ongeveer 500 lepels was ik er klaar voor om van enkele lepels afscheid te nemen en was ik zeker dat de kwaliteit op punt stond om ze te verkopen.

 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

English

– Silence – 

I’m Steven. Ann’s husband. Dad of two young daughters. Driven by a desire for a harmonious world, I now work (after 11 years at JNM) in a poverty organization (De Zuidpoort). I am also a son, grandson, brother, friend, acquaintance, colleague, neighbor, … And spooncarver!

I have found my way to find silence in spooncarving. Silence is a very precious good and sometimes hard to find. However, I often experience a great need. My burnout emphasized that even more.
Working with my hands cleared my head.

Meanwhile, carving spoons has become my way of meditating. Completely traditional, completely handmade (with a handsaw, axe and 2 knives, starting from a stump or branch). The spoons are carved from local wood from pruning or storm damage. They are finished with 100% pure, organic walnut oil.

– The beginning – 

It once started with a dry board of chestnut wood, from which I made a spoon with a pocket knife and bite. No idea why. I ‘worked’ for days. I was completely guided by the wood and my hands.
After much carving and sanding, there was a clear, visible result of my efforts. And that felt very good!

– Practising –

I learned a lot by practicing, searching, reading, courses and contacts with other spooncarvers. About types of wood, the history and different cultures of spoons, the quality of materials, carving techniques, types of finishing, etc.

 

 

After a lot of experimenting with different tools, I came to a combination that opened up a new world. My spoons had a much better shape and were more functional. And, I no longer had to sand, a job that I didn’t enjoy much!

I challenged myself not to make the same spoon twice. To go one step further and in the meantime gather more information.

– Workshops – 

Many asked me if they could buy spoons. But I was too attached to every spoon. I could teach them how to cut a spoon on their own.
After about 250 spoons I felt ready and since then I use my knowledge and experience to learn interested people to carve spoons. We start the day by viewing types of wood, reading wood, splitting, etc., until everyone ends the day with their own spoon. After the workshop, students are included in a group that shares information and motivates each other.

– Spoons – 

After about 500 spoons I was ready to say goodbye to a few spoons and I was sure that the quality was about to be sold.